Architektura

                Lata 1902-1914 to okres kiedy modernizuje się stare fort artyleryjskie. Dzieło 44 zostaje doprowadzone do standardu fortu opancerzonego, natomiast na wszystkich pozostałych obiektach tej klasy modernizowane są kaponiery poprzez przebudowę profilu strzelnic, obiekty 45, 48 i 49 otrzymują wzmocnienia strukturalne schronów głównych.  Natomiast obiekty z prostą szyją sponsony dla broni maszynowej. Na forcie 38 wylano dodatkowe płyty żelbetonowe, na 49 i 52 ściągnięto nasypy ziemne pod wspomniane płyty, niestety, ze względów finansowych nigdy nie zostały wylane. Podjęto również decyzję o likwidacji pierwszego pierścienia i przejęcia jego funkcji przez drugi pierścień. W latach 1907-1909 szańce FS (4, 5, 8, 10, 14) były przebudowywane na międzypolowe forty piechoty rdzenia. W roku 1903 zostaje wybudowany szereg bliźniaczych baterii stałych opatrzonych schronami w poprzecznicach na północno-zachod...

Historia Historia fortyfikacji krakowskich sięgają okresu prehistorycznego. Badania archeologów i historyków ukazują relikty drewniano - ziemnych umocnień Wawelu i przy zamkowych osad, od chwili lokalizacji miasta w 1257 roku połączonych w całość. Do chwili obecnej zachowały się jedynie fragmenty średniowiecznych murów miejskich i zamkowych, w różnych pozostałościach reprezentowane są umocnienia nowożytne z nowych etapów dziejów miasta - królewskiej stolicy. Ostatni akt dziejów Rzeczypospolitej Obojga Narodów pozostawił trwały ślad w postaci kleszczowego frontu murów na Wawelu, choć znikły polowe umocnienia Tadeusza Kościuszki. Potem nastąpiła "noc zaborów". Po epoce napoleońskiej układ granic ustalił kongres wiedeński w 1815 roku, przyjmując dla Krakowa z najbliższymi okolicami status Wolnego Miasta pod kontrolą Prus, Austrii i Rosji. Kres jego istnienia spowodowała interwencja zbrojna tych mocarstw w 1846, która nastąpiła w związku z Powstaniem Krakowskim, wyprzedza...

System bastionowy zaczęto stosować od drugiej połowy XVw. Wprowadzając pięcioboczny w planie taras, system ten rozwiązał teoretycznie niepokonywalny dotąd problem wyeliminowania pola martwego, czyli skutecznej obrony czół elementów flankujących. Dzięki temu zniknął ten problem szczególnie charakterystyczny dla baszt i bastei niezależnie od narysu czworobocznego, kolistego czy nawet sześcio- i więcej bocznego. Doświadczenie idące z wiekiem uświadomiło, że spośród wszystkich figur, na jakich można wykreślić rozplanowanie elementu flankującego, tylko pięciobok spełnia teoretycznie ten warunek.

Cechami systemu kleszczowego kleszczowego są przede wszystkim: Użycie kleszczowego systemu obrony zestawionego w regularny obwód. Osłabienie obrony bliskiej a wzmocnienie dalekiej - Polska - Austriacka - Pruska - Rosyjska Narys kleszczowy utworzony był z wałów ziemnych, których odcinki o długości 100 d0 400 m usytuowane były względem siebie pod katem  pod kątem prostym lub rozwartym (90-120 o ), w kształcie linii zygzakowatej. W załamaniach wałów usytuowane były kojce, z których flankowano dno rowów wzdłuż skarpy wałów. Gwieździsty narys umożliwiał prowadzenie krzyżowego ostrzału przedpola ogniem bezpośrednim poziomym z dwóch kierunków. Składały się one zatem na przemian z zatok ( golfo ) i narożników ( saillant ), tak w zamkniętych obwodach obronnych, jak też w krótkich otwartych odcinkach przyczółków mostoych lub improwizowanych okopów

Kultura Łużycka - kultura archeologiczna środkowej i młodszej epoki brązu oraz wczesnej epoki żelaza , występująca głównie na ziemiach polskich oraz przyległych do nich obszarów w innych państwach. Należy do kręgu kultur pól popielnicowych [ , do którego kwalifikuje się między innymi ze względu na formę pochówku ciałopalnego w popielnicach zakopywanych w ziemię. Występowały w niej zarówno osady otwarte, jak i zamknięte, do których zalicza się osadę w Biskupinie . Natomiast wszystkie grupy kultury łużyckiej charakteryzują się z tym samym modelem gospodarki oraz względnie zbliżonym modelem struktur osadniczych.  Termin kultura łużycka został stworzony w drugiej połowie XIX wieku przez niemieckiego patologa , antropologa i prehistoryka Rudolfa Virchowa . Początkowo nazwa ta służyła jedynie do oddania zjawisk występujących na obszarach Łużyc , gdzie na przełomie epoki brązu i wczesnej epoki żelaza, pojawiły się cmentarzyska składające się z grobów popielnicowych. ...

W polskim średniowieczu doniosłą rolę odgrywały fortyfikacje stałe, które w wielu wojnach toczonych przez Piastów i Jagiellonów wykazały swą przydatność militarną jako dzieła doskonale opanowanej sztuki budowy umocnień drewniano-ziemnych. Grody pełniły w Polsce różne funkcje - twierdz nadgranicznych, refugiów dla ludności czy siedzib władcy. Wznoszono je nadając im najlepsze walory obronne. Na Niżu Polskim naturalnym czynnikiem powiększającym obronność grodu była woda - rzeka, jezioro czy moczary. We wczesnym średniowieczu podstawowym materiałem do budowy grodów były drewno i ziemia (piasek, glina, żwir) uzupełniane luźnymi kamieniami.

Kraków po lokacji Przywilej  lokacyjny  Krakowa został wydany przez Bolesława Wstydliwego z udziałem jego matki  Grzymisławy  i żony  Kingi  we wsi  Kopernia . Zadecydowano w nim o ustanowieniu gminy miejskiej w Krakowie rządzącej się zasadami  prawa magdeburskiego .