Przejdź do głównej zawartości

Dlaczego współczesne osiedla są tak nieprzyjazne

 

Dlaczego współczesne osiedla są tak nieprzyjazne?

Kilka słów o przestrzeni, której przestaliśmy doświadczać

Współczesne miasta budują coraz więcej mieszkań, ale coraz rzadziej tworzą prawdziwą przestrzeń miejską. Powstają osiedla gęste, ekonomiczne i efektywne pod względem sprzedaży metrów kwadratowych, jednak często pozbawione tego, co przez wieki stanowiło fundament dobrej urbanistyki — hierarchii przestrzeni, skali człowieka i świadomej kompozycji.

Dawne miasta, nawet budowane bez współczesnych technologii, posiadały czytelny układ:

place pełniące funkcję integracji społecznej,

osie widokowe,

dominanty architektoniczne,

półprywatne przestrzenie przejściowe,

logiczny rytm ulic i zabudowy.

Miasto miało strukturę. Człowiek intuicyjnie rozumiał przestrzeń.

Dzisiejsze osiedla często projektowane są odwrotnie — od wskaźników ekonomicznych do przestrzeni, a nie od przestrzeni do jakości życia mieszkańców. W efekcie powstają układy:

pozbawione centrum,

bez miejsc integracji,

z chaotyczną komunikacją pieszą,

z dominacją parkingów i dróg manewrowych,

bez czytelnej relacji pomiędzy budynkami.

Problem nie dotyczy wyłącznie estetyki. Źle zaprojektowana przestrzeń wpływa na psychikę człowieka, poziom stresu oraz sposób funkcjonowania społeczności. Urbanistyka od zawsze była narzędziem organizacji życia społecznego, a nie jedynie technicznym rozmieszczeniem budynków.

Interesujące jest to, że wiele dawnych założeń urbanistycznych pozostaje aktualnych mimo upływu setek lat. Średniowieczne miasta, historyczne rynki czy nawet dawne układy klasztorne bardzo często oferują bardziej ludzką skalę niż część współczesnych inwestycji deweloperskich.

Nie oznacza to konieczności kopiowania historycznych form. Architektura musi odpowiadać swoim czasom. Warto jednak ponownie zwrócić uwagę na kilka ponadczasowych zasad:

czytelność przestrzeni,

hierarchię miejsc,

proporcje,

światło,

relację człowieka z otoczeniem,

funkcję społeczną architektury.

Być może przyszłość dobrej urbanistyki nie polega na tworzeniu coraz bardziej spektakularnych budynków, lecz na ponownym nauczeniu się projektowania przestrzeni, w której człowiek chce przebywać.

Architektura nie zaczyna się od elewacji.

Architektura zaczyna się od relacji między ludźmi a przestrzenią.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

ZAMKI ŚREDNIOWIECZA – SYSTEM WIEŻOWY

Zamki okresu średniowiecza Wbrew pewnym podejrzeniom, nie były wzorowane na budowlach antycznych, dokładniej rzymskim „castellum”. Różnice są widoczne na pierwszy rzut oka; podczas gdy rzymskie „zamki” były prostokątne, przecięte dwoma ulicami i opatrzone w cztery bramy, to średniowieczne budowle były nieregularne, przecięte tylko jedną ulicą i o jednej bramie. Jednakże średniowieczne budownictwo nie było zupełnie odcięte od antycznego, to ostatnie wywarło pewien wpływ na architekturę zamku średniowiecznego, gdyż to właśnie na pismach rzymskich, opisujących fortyfikację, opierali się budowniczowie twierdz. Niewiele wiadomo o budowlach zamkowych z wczesnego średniowiecza. Dopiero od XII wieku dochowało się więcej budowli i dokładniejsze opisy w źródłach historycznych oraz rycerskich poematach francuskich i niemieckich.
Czytaj więcej

System bastionowy-założenia teoretyczne

System bastionowy zaczęto stosować od drugiej połowy XVw. Wprowadzając pięcioboczny w planie taras, system ten rozwiązał teoretycznie niepokonywalny dotąd problem wyeliminowania pola martwego, czyli skutecznej obrony czół elementów flankujących. Dzięki temu zniknął ten problem szczególnie charakterystyczny dla baszt i bastei niezależnie od narysu czworobocznego, kolistego czy nawet sześcio- i więcej bocznego. Doświadczenie idące z wiekiem uświadomiło, że spośród wszystkich figur, na jakich można wykreślić rozplanowanie elementu flankującego, tylko pięciobok spełnia teoretycznie ten warunek.
Czytaj więcej

OSADNICTWO KULTURY ŁUŻYCKIEJ NA TERENIE DZISIEJSZEJ POLSKI

Kultura Łużycka - kultura archeologiczna środkowej i młodszej epoki brązu oraz wczesnej epoki żelaza , występująca głównie na ziemiach polskich oraz przyległych do nich obszarów w innych państwach. Należy do kręgu kultur pól popielnicowych [ , do którego kwalifikuje się między innymi ze względu na formę pochówku ciałopalnego w popielnicach zakopywanych w ziemię. Występowały w niej zarówno osady otwarte, jak i zamknięte, do których zalicza się osadę w Biskupinie . Natomiast wszystkie grupy kultury łużyckiej charakteryzują się z tym samym modelem gospodarki oraz względnie zbliżonym modelem struktur osadniczych.  Termin kultura łużycka został stworzony w drugiej połowie XIX wieku przez niemieckiego patologa , antropologa i prehistoryka Rudolfa Virchowa . Początkowo nazwa ta służyła jedynie do oddania zjawisk występujących na obszarach Łużyc , gdzie na przełomie epoki brązu i wczesnej epoki żelaza, pojawiły się cmentarzyska składające się z grobów popielnicowych. ...
Czytaj więcej